Ik neem aan dat je Matijs bedoelt in je reactie hierboven.
Geloof me, ik heb dezelfde denkwijze als die van jouw.
Matijs; Het is inderdaad ook verstandig om het gedragsmatige aspect te verwerken in de aanpak van de patient.
Echter is het wel raadzaam om eerst de diagnostische zeef te gebruiken. Dat wil zeggen eerst beginnen met de meest voor de hand liggende oorzaak/bron/letsel-mechanisme op te sporen. Dus inderdaad gewoon puur anatomie-fysiologie en vooral bio-mechanica wetten toepassen.
Echografie kan een belangrijke tool zijn omdat dit namelijk ook weefselschade kan UITsluiten. Je bepaalt de kwaliteit van het weefsel, de actualiteit van de evetueel aanwezige laesie en doet dit symmetrisch. Dwz linker met rechter zijde vergelijken om eventuele lichaamseigen afwijkingen ook uit te sluiten. Indien er dus geen afwijkingen gevonden worden heb je wel meer bewijs voor je hypothese. Een betrouwbaar, kortdurend, niet-invasief en goedkoop onderzoek dat je als therapeut makkelijk zelf kunt doen.
Ik vind het een fijne tool om de diagnostische zeef goed te kunnen toepassen. Tevens handig ter evaluatie gedurende het behandeltraject.

Biomechanische groeten Bjorn Cals

Ga terug naar je basis: de anatomie en de fysiologie. Kun je daar geen verklaring vinden voor de klacht van de patient dan kun je verder kijken. Maar alsjeblieft niet andersom. Bjorn kijk verder om je heen en staar je niet blind op de theorieen van Hagenaars en Bos. Hun zienswijze staat bij heel veel collegae flink ter discussie!

Met vriendelijke groet, Ruud Lindenburg

Probeer iedere pijnpatient diagnostisch in kaart te brengen op de vier niveau’s van pijn: noxe, nociceptie, pijngewaarwording en pijngedrag.
De ene stap behoeft niet rechtlijnig voort te komen uit de voorgaande, deze kan zelfs geheel ontbreken.
Op het niveau van noxe kan echodiagnostiek volgens mij wel degelijk een waardevolle bijdrage leveren.
Een niet helende inwendige schade van het bewegingsapparaat kan toch een bron van noxe blijven?
Een echo kan eveneens verduidelijken waarom er een funktieprobleem bestaat (of juist niet behoort te bestaan!).
Daar doet zich overigens weer een ander probleem voor over de relatie tussen vorm en funktie.

Met collegiale groeten,
Peter van der Salm.

ik denk dat je verwijt aan de opleidingen onterecht is. Laat ik het nuanceren; dit geldt in ieder geval niet voor de opleiding Fysiotherapie in Rotterdam. Daar staat juist het klinisch redeneren centraal! In het diagnostisch proces ontrafelt de student het gezondheidsprofiel op zoek naar een patroon. De eerste stap hierin is de anamnese. Wanneer er een patroon herkent wordt, is het vervolg logisch; kijk dmv lichamelijk onderzoek (stap 2 in het diagnostisch proces) of je middels werkwijze 1 of werkwijze 2 dit patroon kunt aanscherpen danwel kunt aantonen. Werkwijze 1 is hierin veruit de meest belopen route; er zijn niet veel valide testen (=ww2) die een patroon met voldoende stelligheid aantonen.

Over het gebruik van de echo als diagnostisch middel heb ik persoonlijk mijn twijfels, en wel om de volgende reden; pijn als symptoom is zelden pijn met een duidelijk aanwijsbare oorzaak. Alleen op het moment van beschadigen is het voelen van pijn in verband te brengen met het proces van beschadigen (type Ib-vezels). Kenmerkende verhalen in de fysiotherapie zijn die van de pijnsyndromen; de pijn is niet aan een ziekte of aandoening te relateren, maar wordt gekleurd door allerlei context- en persoonsafhankelijke factoren. Stress speelt dan vaak een rol. Het model van de ‘neuromatrix’ (R. Melzack) brengt dit complexe fenomeen in kaart. Je doet de hulpverlening dus tekort wanneer je tracht (bijvoorbeeld dmv echografie) het complexe gevoel van pijn terug te voeren tot biomechanische deformaties. Zoals een collega al eerder opmerkte; het is alom bekend dat allerlei degeneratieve veranderingen niet tot het voelen van pijn hoeven te leiden.

Ik kan je met veel plezier de boeken van Leo Hagenaars en John Bos adviseren. Deze geven een up-to-date beeld van hoe fysiotherapeutische hulpverlening in de hedendaagse fysiotherapiepraktijk eraan toe hoort te gaan.

Tot slot; je hebt gelijk, er hoort altijd een expliciete vorm van fundamentele twijfel te zijn! We weten het nooit zeker….

Met vriendelijke groet,
Matijs van den Eijnden

Dit wordt naar mijn mening gekweekt op de opleiding. Daar worden studenten door de leraren gedwongen om na het onderzoek een perfecte diagnose te formuleren. Knalhard en geen uitzondering mogelijk. In de praktijk werkt dit vaker niet en zul je eerst met een hypothese moeten komen die in de vervolg behandelingen bewezen/bevestigd/ontkend moet worden. Ook hierna moet een therapeut blijven twijfelen aan de hypothese zolang de 100% klachtenvrij score / hulpvraag niet behaald wordt.
Er wordt veel te veel vertrouwd op de sensitiviteit en specificiteit van klinische testen die vaak al achterhaald zijn. In die zin is het lovenswaardig dat er therapeuten zijn die proberen met beeldvormende technieken zoals de echo hun hypothese te vervolledigen. De som van testen kan je verder helpen. Probeer ook eens wat verder te kijken dan alleen je eigen discipline of specialiteit. Pak de telefoon of mail en communiceer met andere hulpverleners/huisarts. Desnoods in de behandeltijd van de patient. Deze zal dit alleen waarderen.

Met collegiale groeten, Bjorn Cals

Vooropgesteld, voor de patiënt geldt: ‘wie geneest heeft gelijk’.
Zou je enige helderheid hier kunnen verschaffen door via de klassen van het RPS-formulier het probleem van jouw patiënt weer te geven en waar daarna jouw klinisch redeneren is geweest?
Bovenaan het RPS-formulier staat het vak: ‘ziekte of aandoening’.
Wat is ‘musculaire dysbalance’?

Met collegiale groeten,
Peter van der Salm.

met groet,

Koen.

Dit is wat mij betreft vanuit jouw casus voldoende besproken.

Met vriendelijke groeten,
Peter van der Salm.

Heb je vooraf een echo gehad?

Je veronderstelt dat de pijn bij heupartrose gelijk is aan die van knieartrose.
Als dat zo zou zijn, hoe ‘behoorlijk anders’ is die pijn?
Indien dat een betrouwbaar item zou zijn, kan het medici en fysiotherapeuten helpen in hun differentiaaldiagnostiek bij pijnklachten in de heupregio.

Met vriendelijke groeten,
Peter van der Salm.

In veel gevallen zijn nabij gelegen afwijkiingen belangrijker om te behandelen dan de aantoonbare secundair aangedane slijmbeurs.

Jouw situatie ken ik uiteraard niet, maar soms komt het voor dat de betreffende patient wat anders hoort dan dat wat in zijn of haar operatieverslag staat.

Met vriendelijke groeten,
Peter van der Salm.

Deze discussie laat ik te veel afdrijven van je weblogonderwerp.
Onder ‘Forumberichten’ heb ik een voortgaande vraag hierover gesteld.

Met collegiale groeten,
Peter van der Salm.

ik zou de pijn wellicht neurolgisch kunnen verklaren, maar ik kan er ook op een andere manier naar kijken. De meeste cox-artrosis patienten krijgen c.q. ontwikkelen een ander looppatroon waarbij de heupabductoren verzwakt raken (of omgekeerd?!) Wellicht komt de pijn in de trochanter regio op het conto van de gluteaal pezen.

Het wordt al wat duidelijker.

Hoe moet je bij een coxartrose neuro/anatomisch/fysiologisch pijn in de trochantere regio verklaren en waarom is veel vaker liespijn?

Met collegiale groeten,
Peter van der Salm.

ik ben dit met je eens, maar bij deze patiente had de huisarts geen functie onderzoek gedaan en als hij dat gedaan had zoals ik wel gedaan heb, was hij er achter gekomen dat de pijn in de trochanter regio opgewekt kon worden door passief de eindstanden in het heupgewricht op te zoeken. Bij dat functie onderzoek werd ook liespijn opgewekt maar die was minder duidelijk dan de trochantere pijn. Als je het looppatroon van patiente bekeek dan zag je ook duidelijk een heupontwijkend patroon.

Het is knap lastig om de bron te bepalen van pijn in de regio trochanterica omdat er veel weefselstructuren in de lumbosacrale en bekkenregio zijn, die daar referentiepijn kunnen geven.

De relatie tussen vormafwijkingen bij -in dit geval- een coxartrose en pijnklachten is wisselend. Het verloop in deze casus is daarmee niet op voorhand een onomstotelijk bewijs.

Taalkundig is voor elke leek de genoemde regio ‘de heup’.
Iedere fysiotherapeut kent echter liespijn als uiterst verdacht voor heuppathologie (meestal artrose).
Hoe moet je vanuit de neuroanantomie pijn in de trochantere regio verklaren vanuit een onderliggende coxartrose terwijl er gelijktijdig geen liespijn is?
Vorig jaar was de coxartrose in onze IOF het gespreksonderwerp en daar kwamen we wat dit betreft niet tot een eensluidende verklaring.

Met collegiale groeten,
Peter van der Salm.

uiteindelijk is patiente toch bij een orthopeed terecht gekomen die een fors degeneratieve heupgewricht vond en besloot om er een totale heup in te zetten.
De klachten zijn daarmee overgegaan en patiente loopt weer tevreden en zonder pijn rond.
Ik ben de discussie met de huisarts verder niet aangegaan.

Ik ben nu wel benieuwd wat de verdere uitkomst is van deze casus? Wat mankeerde deze vrouw nou precies en bleef de huisarts bij zijn standpunt dat echo dit soort pathologie niet in beeld kan brengen?